Η ταινία κινουμένων σχεδίων «The Three Sisters» του βετεράνου Ρώσου σκηνοθέτη Konstantin Bronzit είναι υποψήφια για Όσκαρ, σύμφωνα με την ιστοσελίδα των Όσκαρ. Βασισμένη σε έναν θρύλο του Μαυροβουνίου, η μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων ακολουθεί τρεις ηλικιωμένες, ανύπαντρες αδερφές που ζουν μόνες σε ξεχωριστές εξοχικές κατοικίες σε ένα απομακρυσμένο νησί.
Οι ήρεμες ρουτίνες τους διαταράσσονται όταν ένας ναύτης νοικιάζει ένα από τα σπίτια, πυροδοτώντας αντιπαλότητα και μια μεταμόρφωση που φέρνει απροσδόκητη ζωντάνια και χαρά στη ζωή τους. Οι υποψηφιότητες για τα 98α Όσκαρ ανακοινώθηκαν την Πέμπτη, με την τελετή να έχει προγραμματιστεί να γίνει στις 15 Μαρτίου στο Χόλιγουντ. Το «The Three Sisters» είναι ένας από τους πέντε υποψηφίους για το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους.
Ο Bronzit, γεννημένος το 1965 στην Αγία Πετρούπολη, είναι κορυφαία φυσιογνωμία στο ρωσικό animation και έχει εργαστεί για δεκαετίες στο Melnitsa Animation Studio. Οι ταινίες του, που συχνά χαρακτηρίζονται από χιούμορ και κοινωνικές αποχρώσεις, έχουν κερδίσει ευρεία αναγνώριση σε διεθνή φεστιβάλ. Η Ακαδημία είχε προτάξει προηγουμένως δύο από τις μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων του, το «Lavatory – Lovestory» το 2009 και το «We Can’t Live Without Cosmos» το 2016.
Η αναγνώριση του «The Three Sisters» έρχεται καθώς Ρώσοι καλλιτέχνες συνεχίζουν να εμφανίζονται σε μεγάλες διεθνείς λίστες με τα βραβεία παρά τους τεταμένους πολιτιστικούς δεσμούς με τη Δύση20 μετά τη σύγκρουση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο Γιούρα Μπορίσοφ προτάθηκε για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία “Anora”, σε σκηνοθεσία του Αμερικανού σκηνοθέτη Σον Μπέικερ, αν και τελικά το βραβείο πήγε στον Κίραν Κάλκιν για το “Ένας πραγματικός πόνος”. αποτυγχάνουν.
Η Ρωσία έχει δημιουργήσει μια σειρά από ταινίες που βραβεύτηκαν με Όσκαρ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Η Σοβιετική Ένωση κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ το 1943, όταν το «Moscow Strikes Back» κέρδισε το καλύτερο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. Τέσσερις ρωσικές ή σοβιετικές ταινίες έχουν κερδίσει στην καλύτερη διεθνή κατηγορία μεγάλου μήκους, συμπεριλαμβανομένων των «Πόλεμος και Ειρήνη» (1969), «Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα» (1981) και «Καμένη από τον ήλιο» (1994), σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιχάλκοφ.